تمام دقایق را فکر می کنم به روزها و شب های بی وجود....
بی وجود که می گویم تمام خاطرات نداشته ای است که حتی در ذهنم هم وجود ندارند.
حتی ساخته ی ذهنم هم نیستند.
تمام دقایق که می گذرند حس می کنم به لحظه ی پایان رسیده ام
و به نقطه ی شروعی دوباره... از صفر...
شاید هم از زیر صفر.
تمام لحظه هایم تهی می شوند از تمام تمام شده ها...
و من عاشق لحظه های تهی ام.......